Recensie: Edgar`s Hair

 

[22-12-2012]
Soms heb je behoefte aan muziek die ondersteunt waar je mee bezig bent. Niet iemand die overheersend tegen je zingt of praat, maar een lekker atmosferisch plaatje. Geen filmmuziek, want dat heeft al zo’n voorbestemd beeld. Edgar’s Hair brengt ons een plaat van dat kaliber. Zelf beschrijven ze hun composities als trippende, sferische, organisch groeiende soundscapes; landschappen van geluid. Theme Of The Big Moogbevat zeven van deze soundscapes. 

Wie zich afvraagt wat een Moog is moet even contact opnemen met zijn plaatselijke toetsenist. Het is namelijk een legendarische synthesizer, vernoemd naar de uitvinder dr. Robert Arthur Moog. De Moog was revolutionair vanwege de toepassing van transistors, wat de muzikant in staat stelde een eerder ongekende variatie aan geluiden te produceren. Dat was gunstig voor tapeopnames, die voorheen noot-voor-noot gemaakt moesten worden en achteraf veel bewerking vereisten voor het gewenste resultaat. Een flinke Moog zag eruit als een servieskast met draaiknopjes en pianotoetsen. Latere variaties, zoals de Moog Taurus die op dit album te horen is, waren compacter. Bijzonder aan de Taurus is dat dit model met de voet bediend kan worden.

De Moog is vrijwel meteen te horen als de muziek begint. Een donkere toon vibreert door het snaarwerk heen. De mysterieuze sfeer die gecreëerd wordt, dringt zich direct op aan de luisteraar. De lage geluidsgolf wordt aangevuld met hogere gitaarklanken. Het nummer Ming maakt langzaamaan het begrip soundscape duidelijk. Alle elementen, de hoge en lage klanken, hard en zacht, spreken verschillende dimensies tussen de oren aan. Er vormt zich werkelijk een landschap van geluid. Het tweede nummer, de titelsong Theme Of The Big Moog, onderscheidt zich in het bijzonder van zijn voorganger doordat het tempo een stuk hoger ligt. Maar goed ook. Tempoverschillen houden de luisteraar wakker.

Muzikaal doet het soms denken aan Tool of The Cure, maar dan zonder zanger. De vocalen spelen een bescheiden begeleidende rol. Kenners van het genre zullen de door Edgar’s Hair zelf genoemde voorbeelden kunnen herkennen, waaronder Sigur Ros en Mogwai.

Dan, in de body van het album, komt het tempo weer tot rust. Titels als Fact, Stratosphere en Floating Time geven weinig weg, en wat kun je ook anders dan je ogen sluiten en de muziek gewoon zijn werk laten doen. De snaarinstrumenten en de drums spelen dynamisch tegen achtergronden van een zoemende Moog of tingelende bekkens. Echo’s voegen extra diepte toe aan de landschappen.


Edgar's Hair - Stratosphere 


Edgar’s Hair heeft een plaat gemaakt waarna niemand meer kan ontkennen dat muziek meerdere dimensies heeft. Hoog, laag, diep, lang, hard, zacht; allemaal ruimtelijke begrippen die wel ergens van toepassing zijn op Theme Of The Big Moog. Als het album eindigt na The Last Trees blijf je achter met een lichtelijk high gevoel. Een tripje van ruim drie kwartier door een zevental soundscapes is dan ook niet niks. Theme Of The Big Moog is een hallucinogeen op zich.

Sp. 90 / Crevan T.
 

Reviews

On this page there will be revieuws. 

 

Reaction on clip "Stratosphere":

Every time I listen to this , I fly away...into the loop of future and past..